Het is tijd om de hele wereld te laten zien...
dat Amerika terug is.
Groter, beter en sterker...
dan ooit tevoren.
Ma, ik ben er. Ben je klaar?
Jane kan hier elk moment zijn.
Ik heb een taart gebakken voor pa.
Het is niet waar.
Will. - Hallo, Lillian.
Goed dat ik je even alleen spreek.
Als jullie het druk krijgen met je moeder in het ziekenhuis...
dan hou ik je vader wel in de gaten. - Er is niemand binnen.
Ik heb ze gebeld. Ma heeft vast haar telefoon uitgezet.
Ik hoorde vanochtend een auto starten.
Heel vroeg. - Hoezo? Pa z'n auto staat hier.
Jemig. - Niet te geloven.
Jane, pa en ma zijn weg.
En je gelooft het niet: de Leisure Seeker ook.
Hier rechtsaf.
Ja, heel goed.
Waarom heb je niks makkelijkers aangetrokken?
En je bent een beetje uitgeschoten met de aftershave.
Maar je ruikt lekker.
Lieverd?
Heb jij een wind gelaten? - Pardon?
Ja dus. - Helemaal niet.
Zoiets zeg je toch niet?
Schat, moeten we niet tanken?
Ja, je hebt gelijk.
Bij Stuckey's hebben ze die heerlijke pecannoten-repen.
Waar? - Ons vaste tankstation.
Probeer het je te herinneren. - Ja, baas.
Tot uw orders. Zoals altijd.
Ja, ja...
Mafketel.
Is de shop niet open? We willen graag zo'n heerlijke pecanreep.
Binnenkort. Nu alleen benzine. - Hoor je dat?
Iedere zomervakantie naar het zuiden stopten we hier.
De kinderen waren dol op die repen.
We gingen naar mijn familie in South Carolina.
M'n man John is 100 procent noorderling.
Het waren heerlijke reisjes. Hè, John?
Ik ben dan ook in de wieg gelegd om te reizen.
Smoky Mountains, Six Flags, Williamsburg... Kent u die plekken?
Wij komen uit Syrië. - Echt waar? Wat interessant.
Ga erheen. Het is er heel bijzonder.
91 dollar, mevrouw. - Komt eraan.
M'n man John daarentegen heeft een veel verhevener idee van reizen.
Hij vindt dat reizen je horizon moet verbreden.
Wat dat ook moge betekenen.
Ik hou gewoon van kletsen met mensen.
Alstublieft. - Goeie reis.
Rijden, schat. Het was me een genoegen.
Wacht. Wacht.
Wat aardig. Ze vond er nog eentje.
Te gebruiken tot...
Jeetje, april jongstleden.
Het is vast nog goed. Wil je een stukje?
Ik wil een hamburger. - Het is nog te vroeg.
Ik wil een hamburger.
Ik ben Chantal. Zegt u het maar.
Wij zijn Ella en John. Het is niet anders. - Ik wil een hamburger.
Ik raad het Bunkermenu aan, voor 9,99, met een burger, grote friet, appeltaart...
en een Frisse Werveling. - Frisse Werveling?
Geen idee wat het is, maar het klinkt goed.
Ik wil een hamburger. - Het Bunkermenu voor meneer Sikkeneur.
En voor u? - Water.
Eet u niets? - Ik neem 'n slokje van zijn Werveling.
Voor u een colaatje erbij? Bier? - Nee, dank.
Een hamburger. Mag ik een hamburger?
Dat is het, Chantal. Dank je.
Graag gedaan.
Ik ga even de benen strekken. Blijf hier.
Ga nergens heen.
Ja, dokter, dat besef ik heel goed.
Ik weet het ook niet. Ik hoop maar dat ze niet al te ver weg zijn.
Dat snap ik.
M'n broer is er. We houden u op de hoogte.
En? - Alle supermarkten af geweest: niks.
Van jou mochten ze dat onding houden.
Bravo, broertje. - Er moet een verklaring zijn.
Ze zijn weggelopen. - Van wie?
Ma? Waar ben je, verdomme? - Niet zo grof, Will.
Hou toch op. - Bedaar of ik hang op.
Wat is dit? Je wist dat ik je kwam halen.
We maken een tripje. We zijn niet lang weg.
Een tripje? Waarheen?
Ik moet dit even doen met je vader.
We hadden alles geregeld. Will zou bij pa blijven en ik...
Niet 'wij'. Jullie en de artsen hebben alles geregeld.
Dat is de basis van Hemingway's stijl. James Joyce zag de schoonheid ervan in.
Hij noemde hem een gigant. Maar niet hier in de VS.
Wij prijzen onze schrijvers het graf in.
Maak rechtsomkeert met dat barrel.
Gun je vader en mij dit vakantietje.
Hoezo vakantie? - Pa kan niet autorijden in zijn toestand.
Je vader redt zich heel goed.
Laat in ieder geval je telefoon aanstaan.
Het komt heus goed. Liefs.
Waar zijn ze? - Ik heb geen flauw idee, Lillian.
Wanneer we sterven, houdt het op met ons.
Dat was het. Meer is er niet.
Het is zo mooi. Je reinste poëzie.
En tegelijk ook proza. Poëzie in prozavorm.
Ja, ik snap het. Helemaal.
Je mag hem best negeren, hoor.
Nee, het is superinteressant. Hij is heel aardig.
Poëzie in prozavorm, dat is Hemingway's geheim. Enig idee hoe moeilijk dat is?
Absoluut. - Laat dat arme kind met rust.
Men beschouwt zijn eenvoud en zijn zuinigheid met woorden als simpel.
Wilt u sausjes bij de burger? - Nee, het is prima zo. Dank je, Chantal.
Geniet ervan.
Zou ze Het eind van iets gelezen hebben? - John, eet nou maar.
Zal ik 'm snijden? - Hoeft niet.
Vergeet je pillen niet.
Smaakt het?
En dit zijn jouw pillen.
Ik neem de mijne in met wat van die overheerlijke Werveling.
Hoe kun je eten?
We moeten de politie bellen en hun rekening in de gaten laten houden.
Hopelijk is ma niet ook de kluts kwijt.
Misschien maken ze maar een klein ommetje.
De camper is al lang niet onderhouden. Stel dat pa een ongeluk veroorzaakt?
We moeten ze traceren en tegenhouden.
En zij eet rustig door.
Iedereen was op m'n nicht haar bruiloft. We zaten aan de grote tafel bij het raam.
Weet jij nog wie er waren?
Ik? - Ja, John.
Jij was er, en ik, en de kinderen. Weet je nog?
Niks aan de hand.
Dat was ongelooflijk.
Ik kan het nog. - Nou en of.
Daar, neem die afslag.
Die goeie ouwe Route 1 die we wel duizend keer gereden hebben.
Gaan we naar het zuiden? - Dat is de bedoeling.
Naar jouw familie.
Welke familie? M'n ouders zijn overleden.
Is iedereen dood? - Hoe zou het daarboven zijn?
Zou het een vrolijk oord zijn, waar iedereen zingt, danst en Frisse Wervelingen drinkt?
Wat denk jij? Wat zou er hierna zijn?
vrijheid is een ander woord voor niets meer te verliezen
We hebben via internet geboekt. De naam is Spencer.
Kom maar, lieverd. Heel goed.
Klaar?
Ja, heel goed.
Pas op je hoofd.
Hallo. Goedenavond.
Te gek. Een Winnebago Indian uit 1975.
Van m'n ouders gekregen. Ik heb 'm de Leisure Seeker gedoopt.
M'n man vond het vreselijk. Te arbeideristisch.
Maar we hebben heerlijk gereisd met het ding.
Moet je kijken wat prachtig. - Geweldig.
Al lang op reis? - Net.
We gaan zuidwaarts, richting Savannah.
Prachtige omgeving. - Schitterend, ja.
Onze vaste vakantiestek. Maar nu gaan we helemaal naar de Keys, in Florida.
Kan John eindelijk Hemingway's huis zien, in Key West. Wel eens geweest?
Nooit. - Hemingway was toch 'n zuidelijke generaal?
Nee gekkie, een schrijver.
Heeft hij geen zelfmoord gepleegd?
Ja. Ik heb nooit begrepen waarom.
John weet alles van hem. Hij wilde altijd dolgraag zijn huis eens zien.
Maar ja, met kleine kinderen op reis... Melville z'n huis hebben we wel bezocht.
De schrijver van Moby Dick. Reuze interessant.
Nou ja, m'n zoon en ik vonden er geen moer aan.
Maar m'n dochter Jane vond het geweldig. Daarom is ze docent geworden.
M'n man is apetrots op haar. Maar mijn zoon Will...
weet nog steeds niet wat hij wil gaan doen...
Waar zijn we?
Niet thuis. - Nee. Wij wonen in Massachusetts.
Dit is Pennsylvania.
Wat doen we in vredesnaam in Pennsylvania?
We zijn op vakantie. We genieten volop.
Ik niet. Ik wil thee. - Mijn man John. Dit zijn onze buren.
Sorry... - Het is laat.
De kleintjes moeten naar bed.
Een andere keer. - Welterusten.
Groet even, John. - Ik wil thee.
Ik maak thee als ik eraan toe ben. Ik zit hier prima.
Ik wil nu thee. - Dan moet je de hele nacht eruit.
Ik wil een kopje thee.
We zijn hier niet alleen. Maak zelf maar thee, er is niks mis met je handen.
En dat ga ik doen ook.
Lieverd...
Wil je een kopje thee? - Ik geef het op.
Drink maar.
Nu slapen.
Kom jij ook? - Zo meteen.
Goeiemorgen, Johnny-lief. - Goed geslapen, schat?
Jeetje...
Vanochtend bedacht ik...
dat ik het waterfilter moest vervangen.
Dat heb ik gedaan, maar toch ook weer niet.
Het geval was zo schoon als wat. Ongelooflijk.
En weer moest ik wel toegeven...
dat die ouwe rammelkar nog prima is.
Ook al zijn er natuurlijk veel betere vervoermiddelen.
Maar je kunt niet ontkennen dat een mens uitzonderlijk goed slaapt in dat stomme bed.
Heeft mijn prinsesje erwtjes gevoeld onder het matras?
Ik ben zo blij als je er weer bent.
Ik was vlakbij, lieverd.
Heb je pijn? - Nee.
Fijn. Waar zijn we precies?
In Chester County. Al voorbij Philadelphia. - Chester County?
Een van William Penns drie county's.
Ik ben zo blij dat we weer op pad zijn.
Ik maak een kopje koffie voor je.
John?
Wat gebeurt er?
Waar zijn we?
Zo fijn als je vergeet om vergeetachtig te zijn. Jammer dat het nooit lang duurt.
Ik wen er maar niet aan.
Wat zeg je?
Niks. Laat mij de koffie maar zetten.
Kleed je maar aan, lieverd.
Kom op, slomerd.
Zullen we stoppen in Chesapeake?
De kinderen vond het daar enig. Jij ook wel.
Waar?
Dat historische dorpje in Virginia.
Misschien is Dan het wel niet.
Waar heb je het over?
Hij is toch niet dood? - Wie?
Dan.
Daniel Coleman.
Hoe werkt dat hoofd van jou toch?
Je bent net als Gretta.
'Ja, de kranten hadden gelijk:
Sneeuwval in heel Ierland. Ook op de sombere centrale vlakte...'
Ik snap het al. Het verhaal over Melville.
Joyce. De prachtige James Joyce.
Ik ben blij dat je nog íets onthoudt.
Gretta Conroy. Je bent net als zij.
Je hebt je hele leven aan hem gedacht.
Waar heb je het in hemelsnaam over?
Als we naar Charleston gingen...
kneep jij er tussenuit naar Savannah, zogenaamd naar je tante.
Niet te geloven.
Als Daniel Coleman nog leeft, áls...
dan woont hij al dertig jaar in Daytona.
Daniel Coleman, wat een giller.
Weet jij waar m'n geweer is?
Dat hebben we niet bij ons.
Niet?
Nee, dat weet ik heel zeker.
Het gaat altijd mee.
Twee personen. Dat is 88 dollar, mevrouw.
Dat is prijzig geworden. - 40,99 per kaartje ex btw.
Vroeger met de kinderen was het tien dollar.
Toen we nog een kolonie waren?
Heel grappig.
Zeikerd. - Veel plezier.
Maakte je hem uit voor zeikerd? - Nee, ik zei:
'Zeker.'
Op naar de bibliotheek. Die vond je geweldig.
Mr Spencer?
Jennifer Ward. Ik heb les van u gehad.
Hoe maakt u het? - Sorry, jongedame...
Nee maar, Jenny Ward.
Hoe is het met je?
Wat fantastisch om u weer eens te zien.
En de studie? Je bent vast allang afgestudeerd.
Ja. Niet te geloven dat u zich mij herinnert.
Zeg dat wel.
Er is intussen veel gebeurd.
Michael, Emily, dit is Mr Spencer.
De meest inspirerende leraar die ik ooit gehad heb.
Dag, Mr Spencer. - Hallo, Emily.
Hallo, Michael.
Hoe heette jouw vriendin ook weer?
Lorna Mitchell. - Klopt, ja.
Jullie zaten altijd te lachen.
Klopt, ja. Sorry dat ik stoorde.
Heel leuk om u te zien.
Vind ik ook, Jenny.
Dag, Michael en Emily.
Dag, Jenny. - 'Ik ook, Jenny.'
Je vergeet de naam van je eigen kinderen, maar niet dat Jenny altijd zat te lachen.
Ik snap er niks van. Hoe zit dat in jouw hoofd?
Ze was een ontzettend goede leerling.
Nu snap ik het helemaal.
Schat, wist je dat Tennessee Williams ook een huis had op Key West?
Dat is toch ook een lievelingsschrijver van je?
We hebben eens een stuk van hem gezien.
Hoor je me? Zelf vond ik de film met Marlon Brando beter.
Wat een kanjer.
Waar zijn de kinderen? - Die zijn thuis.
Thuis? Hebben we ze alleen thuisgelaten?
Wat bezielde ons?
Ze zijn groot.
Ze zijn bijna oud, ze hebben hun eigen leven.
Echt?
Jane is met Philip getrouwd, ze is docent, heeft twee kinderen.
Echt? - Rosie en Stephen.
Peuters, hè? Echt schatjes.
Stephen is 19 en Rosie is 21.
Weet je niet meer, haar diploma-uitreiking?
Rosie hield een mooie toespraak en Stephen speelde in de band. Je was ontroerd.
Stephen speelde in de band, en...
Rosie hield een mooie toespraak. - Zie je wel, je weet het nog.
Nee.
Het is vreselijk dat je niks meer weet.
Ik ben het zat om jouw geheugen te zijn.
Het spijt me, Ella.
Nee, het spijt mij.
Ik moet niet boos op je worden.
Dat stomme rotgeheugen. - Ik weet het...
Ik heb een verrassing voor je.
Voor mij? - Iets wat ik met jou wil doen.
Wij samen? - Ja, vanavond.
Vanavond?
Ik denk niet dat dat lukt.
Wat? - Je kunt het.
Dat verzeker ik je.
Wat lees je?
Ernest Hemingway. - Het lukt niet.
Het is een kort verhaal.
Weet je, ik begin een zin, en tegen de tijd dat ik bij het einde ben...
Ben je het begin vergeten?
Ik weet de dingen nog die ik weet...
maar niet de dingen die...
Wie van de twee is dit?
Jane.
Zo lief.
Waar zijn we hier? - Kijk nou eens.
Niet te geloven dat ik zo'n mooie vrouw heb.
De rivier de Chowan.
Wie zijn die mensen?
Je neven en nichten uit Charleston.
Nee, dat zijn leerlingen van je.
Ze vierden je verjaardag. Kijk maar.
Dat was je favoriete klas.
Dat ben ik daar.
Wie is dat? - Het is in Nantucket.
Die aardige jongen die Will ontmoet had.
Ze waren dikke mik.
Goeie vrienden. Geen idee waar hij gebleven is.
Lieverd...
Wakker worden. Toe.
Sta even op.
Het is weer zover.
Wacht, ik droog je eerst.
Je bent kletsnat.
Die stomme strakke slips.
Ik heb zes boxershorts voor je gekocht. Waarom draag je die niet?
Ik vind het niks. - Altijd hetzelfde liedje.
Wat is het voordeel van die slips? - Vastigheid.
Armen zijwaarts en weer neer.
Helemaal omhoog, adem in, en omlaag.
Weet je wat ik fijn vind aan jou? Stilte wordt nooit ongemakkelijk.
Ik heb nooit gedacht: Nu moet ik echt iets zeggen.
Dus je gaat nog steeds met hem om?
Waar heb je het over?
Je belt met hem.
Je schrijft hem brieven. - Wie?
Dan. Je zei zelf dat hij in Daytona woont.
Dan?
Niet weer, hè?
Dat vertelde Susan op Maggie Tate's begrafenis.
Je stond naast me.
Je vroeg hoe het met hem was.
Dat is tien, vijftien jaar geleden.
En maar liegen, jarenlang.
'De onbeduidende rol die hij, haar man, in haar leven speelde.'
John, kom terug. - Gretta Conroy.
Stel je voor. Volgens hem denk ik nog aan mijn eerste vriendje...
dat het 50 jaar geleden uitgemaakt heeft.
En Dan had gelijk, want het was nooit iets tussen ons geworden.
Het waren andere tijden, ik was pas 19.
Het was een enorm schandaal. - En toen?
Ik werd naar mijn tante in Boston gestuurd.
In haar winkel heb ik John leren kennen.
Hij kwam in de winkel, die knappe docent.
Iedere week kocht hij leren handschoenen. De vorige was hij kwijtgeraakt, zei hij.
Later ontdekte ik dat hij een huis vol had.
Hij was de ware. - En dat eerste vriendje?
Nooit meer aan gedacht? - Totaal uit mijn gedachten verdwenen.
Hallo, schat.
Ma, waar ben je? Vertel op, dan kom ik jullie meteen halen.
Will, we hebben gisteren dia's gekeken, die van de vakantie in Nantucket.
Weet je nog? Het was er prachtig.
Jij kende toen die jongen, die Patrick. Jullie waren heel dik.
Jane en ik wilden jullie als vermist opgeven.
Ik vroeg me af: bevalt je nieuwe baan je?
Je was een geweldige makelaar. Je kon krotten nog slijten.
Je dwaalt af. - Had je ruzie met je compagnon Richard?
Kom je behandeling afmaken.
Jullie waren zo close, dat ik me afvroeg:
Hadden jullie...
Vertel nou eens wat, Will. Alsjeblieft.
Verdomme. - Ma?
Ik word gek van je.
Opa vergeet z'n vrouw.
Help me, alsjeblieft.
Spring maar achterop.
Daarop? - Ja, eitje.
Hoe dan?
Wat doe je op die motor? Da's hartstikke gevaarlijk.
Niet te geloven: zonder helm op een motor.
Wie was die knul? - Loop naar de hel.
Dan neem ik jou fijn mee.
Gaat het, lieverd? - Ik meen het: loop naar de hel.
Je bent zonder mij vertrokken. - Welnee.
Je liet me daar staan. Geen idee waar je heen ging, met dat lege hoofd.
Ik? Waar zou ik heen gaan zonder jou?
Je bent echt gek.
Laat mij maar.
John, dat is gevaarlijk.
Beide handen weer op het stuur.
Je moet stoppen.
Moet je plassen? - De politie zit achter ons.
En ik doe het woord, ja.
Ik wil weten of dat joch ons aangegeven heeft.
Jij houdt je mond.
Daar komt ie.
Rijbewijs en autopapieren. - Ja, meneer agent.
Ik ben John Spencer.
Mr Spencer, ik zag u net zigzaggen.
Dat was mijn schuld. Ik wilde een flesje openmaken...
Ik vroeg het aan Mr Spencer.
Ik probeerde haar alleen maar te helpen om dat ding open te maken.
Dat ding?
Dat ding, ja.
Het flesje.
Ik trek uw rijbewijs even na. Wacht hier.
Ben je gek geworden?
Waag het niet.
Hier die sleutels. - Mond dicht. Hij komt eraan.
Wees beleefd. En laat geen boeren of winden.
En noem 'm geen smeris.
Wat was dat, ouwe? Wilde u wegrijden?
Aan de politie ontsnappen in die sukkelkar?
Dat is een goeie, meneer agent.
Blijf in uw baan en houd u aan de snelheid.
U heeft gelijk. Bedankt en prettige dag verder.
Hier die sleutel. Wat een eikel.
Aan de politie ontsnappen?
Ziet ie me soms voor O.J. Simpson aan?
Vroeger maakten we nooit zulke avonturen mee.
Reizen is belangrijk. Om je horizon te verbreden, je geest.
Jeetje. - Wie is dat?
De jongste, het jongetje. - Hij heeft een naam.
Hij heet Will.
Natuurlijk, William.
Ben jij dat? - Ja, in verwachting van Will.
Wie is die vrouw daar naast mij?
Weet je hoe ze heet? - Ze woont toch naast ons?
Klopt, dat is onze buurvrouw.
Lillian?
Heel goed.
Fantastisch.
Mogen we meekijken? - Natuurlijk, kom erbij.
Ga lekker zitten.
Dank jullie wel. Hier, John.
Een biertje, van de jongens. Dank jullie wel. We gaan verder.
Dat is m'n dochter. - Een mooie meid, meneer.
Dat is een verjaardagsfeestje van John.
Dat zijn leerlingen van 'm.
Ze kwamen veel bij ons over de vloer. Zelfs na hun eindexamen.
Sorry?
Hallo. Waar is Ella?
Ik ben hier, John.
Nee, Ella Carson. Mijn vriendin, ze is 22.
Lang blond haar, een prachtmeid.
Ben jij het echt, Ella? - Wat dacht je dan?
Wie ben jij?
Ik ben John.
Niet waar, mijn John is een jonge leraar.
Hij is charmant, heel knap, erudiet.
Ik wil hem terug.
Jij hebt 'm afgepakt. Je moet 'm teruggeven.
Jeetje, als ik dat kon, dan deed ik het.
Hij is niet alleen van jou afgepakt, ook van mij.
Sorry, heb je mijn man soms gezien?
Een lange gedistingeerde heer met grijs haar en een bril.
Zo iemand kwam een half uur geleden voorbij.
Echt? Waar ging hij heen?
Geen idee. - Ik heb je hulp nodig.
Mijn man lijdt aan geheugenverlies. Ik ben bang dat hem iets overkomt.
Ik mag hier niet weg. Ga zoeken met uw camper.
Die kan ik niet de baas, hij is te groot.
Alsjeblieft, het is ontzettend belangrijk.
Ik bel m'n broer.
Het is mijn schuld.
Is dat 'm? - Die ouwe vent?
Nee, mijn John ziet er gedistingeerd uit.
Hij heeft grijs haar, een bril en een keurige baard.
Duidelijk. Een academicus uit het noorden. Helemaal mijn type.
Daar is hij. Ik zie hem.
Goddank.
Waarom huil je?
Je was weg. Ik kan niet zonder je, geen moment.
Moet je horen.
We moeten bij elkaar blijven. Snap je dat?
Want we hebben niet veel tijd meer. - Goed dat je hierheen gekomen bent.
Dit had je niet willen missen.
Dit is echt zalig chocoladeijs.
Wilt u ook een ijsje? - Alsjeblieft, ja.
Nee, doe maar whisky.
Het was koud, maar prachtig.
Alles was bedekt met een laagje ijs...
glanzend en doorzichtig.
Alsof over de hele wereld een laagje glas lag.
Ik moest kleine pasjes maken om niet uit te glijden.
Ik had het ijskoud, maar jij wilde verder.
Je vertelde me het verhaal van Wittand.
Je praatte heel zacht om die prachtige stilte niet te verstoren.
We kwamen om 3 uur 's nachts thuis...
ons haar bedekt met rijp.
Die nacht hebben we Jane gemaakt.
Wat gebeurt er?
Bij mijlpaal 21. Dank u wel.
De wegenwacht is er over een half uur. - Ik kan het zelf wel.
Dat weet ik. Maar die zon is niet goed voor je.
Kom op, het is vakantie.
Hulp nodig?
Nee, dank. De wegenwacht komt eraan.
Wanneer denkt u dat die er zijn?
Over een half uur als we mazzel hebben. Dat zei je zelf.
Oké, rustig blijven.
We pakken jullie spullen en zijn weer weg.
Je telefoon, dame.
Toffe ring. Geef hier.
Het is m'n trouwring. - Kom op.
Je poen is waar? - Denk aan de woordvolgorde:
In een vraag eerst het bijwoord van plaats.
Zo erg is het niet om slecht te zijn in grammatica. Het is te leren.
Doe nou maar wat ze zeggen.
Kop dicht, mens. Geef je tas.
Die ligt binnen. Zal ik 'm pakken?
Ja, en snel.
Dikke portemonnee. De lotto gewonnen? - Er zit een foto van de familie in.
Die wil ik graag houden.
Maar acht dollar. - Meer krijg ik niet van haar.
Gaat ze ook over je ballen?
Tering.
Weg dat geweer of hij gaat eraan. - Dan schiet ik jullie allebei neer.
En we zijn niet bang, want we hebben niks te verliezen.
Dus gooi die messen neer, tuig.
Is dat Will? - Ja, mevrouw.
Hij belt altijd op het verkeerde moment. Ik wil 'm niet spreken. Gooi maar neer.
Haal de veiligheidspal er eerst af, liefje. - Is gebeurd, schat.
Leg de ringen neer.
En nu ophoepelen. En snel, dan bel ik de politie niet.
Je ring is spuuglelijk, ouwe taart. - En in jouw portemonnee zit geen reet.
Ga op cursus. Dat kan wonderen doen voor jullie toekomst.
Val dood, ouwe.
Ik wist niet dat we het geweer bij ons hadden.
Ik dacht: Je weet maar nooit. Schat, wil jij de fles whisky even pakken?
Ja, mevrouw.
De whisky komt eraan.
Ik kon Will niet opnemen. Ik had m'n handen vol.
We maken ons zorgen. Will is radeloos. Ik ga naar 'm toe.
Je broer is een piekeraar. Het gaat prima hier.
Waar zijn jullie? - Jane, het is echt beeldschoon hier.
Oké, je wilt het dus niet zeggen.
En papa? - Vol energie. Wil je hem spreken?
Jane. Ze wil je spreken.
Wie? - Je dochter.
Dag, moppie. Hoe is het ermee?
Zo heb je me sinds m'n 8ste niet genoemd. - Ik moet zo vaak aan je denken, kindje.
Weet je eigenlijk wel hoe trots ik op je ben?
Je doet het vast geweldig daar op de universiteit.
Je heet niet voor niks Spencer.
Ik hou van je, moppie. Tot gauw.
Jane.
Mam...
Ik hou ook van je, lieverd. - Ik van jou, mam.
En kom naar huis, hè?
Oké...
Geef de kinderen een kus van me.
En zeg tegen je broer dat je me gesproken hebt.
Doe ik. Ik zal het zeggen.
Dag.
Hé, drink niet de hele fles leeg.
Dank je. Een flink glas.
Perfect.
Laat ze toch. Ze hebben het leuk.
Mag ik u voorstellen aan Jane, de weetal.
Zij gaat het leven uitleggen aan arme Will, de onbenul.
Klets niet. We kunnen ze niet tegenhouden.
Ze mag de behandeling weigeren. Je weet dat die amper effectief is.
Het is beter dan god weet waar rondhangen in die aftandse camper.
Maar jij weet het beter, want jij hebt pa gesproken.
Jij bent z'n lievelingetje, ook als hij niet weet wie je bent.
Waarom vat je het zo persoonlijk op?
Omdat jij twee uur rijden hiervandaan woont, één keer per week belt...
en in het weekend komt lunchen, terwijl ik gekookt heb.
Wie brengt hele middagen met pa door, waar vaak geen zinnig woord uit komt?
Weet je wat ma zegt als ze beroerd is en mij midden in de nacht optrommelt?
'Bel Jane maar niet, die heeft het druk.'
Je roept al jaren dat ik hun lieveling ben. Onzin.
Misschien. Maar anders zou ik het niet weten.
Ze doen wat ze altijd gedaan hebben: samen zijn.
Ze houden zoveel van elkaar dat ze ons vergeten zijn.
Ons allebei.
Hou op.
Heb ik je dat verteld? Het was ergens vorig jaar.
Ik deed hun slaapkamerdeur open. En weet je wat?
Zij lag op bed en hij zat op z'n knieën voor haar.
Ik durf het niet eens te zeggen. - Was pa haar aan het beffen?
Groef hij in haar greppeltje? - Greppeltje...
Ik ging bijna over m'n nek. - Waarom?
Ik hoop hetzelfde te mogen meemaken. - Jasses.
Maar ik betwijfel het.
Al jaren geven Philip en ik elkaar een kusje en dan: welterusten.
Houston, we hebben een probleem.
Stop dan maar even. Hemingway loopt niet weg.
MAAK AMERIKA WEER GROOT
Dit wil ik zien. - Er valt niks te zien. Je weet wat 't is.
Ik ga kijken.
Ga niet te ver.
Dit land is ons land.
Weg met de moslims. Gooi ze eruit.
We bouwen een muur tegen de Mexicanen.
John, kom mee. - Dit is leuk.
Ik weet het. Maar straks krijgen we een bekeuring.
Dag, mensen. Maak Amerika weer groot.
Je hebt je leven lang op de Democraten gestemd.
Je hebt actie gevoerd voor Walter Mondale.
Weet je niet meer hoe kwaad je was toen ik op Reagan wilde stemmen?
Reagan?
Weet je niet meer wie dat is? - Jawel.
Nee, dat is niet waar.
Je hebt geen flauw idee. Wie ben ik?
Hoe heet ik?
Toe dan. Je weet best hoe ik heet. Kom op.
Het begint met EI...
Lillian.
Lillian is de buurvrouw, ik ben je vrouw.
EI...
Ella. Verdomme.
Ella, lieverd, dat stomme, lege hoofd ook.
Het spijt me ontzettend.
Dat ben jij, achter die baard. Echt.
Kijk, dat is Jim. Sjonge.
Hoe is het eigenlijk met hem?
Lieverd, Jim is overleden.
Echt? - Weet je dat niet meer?
We hebben hem opgezocht in dat bejaardenpakhuis.
Hij herkende ons niet meer.
Wat vreselijk.
Arme Jim.
Je moet me iets beloven. - Wat?
Als je van me houdt, beloof dan...
dat als het zover is...
dat ze mij in zo'n oord willen stoppen...
En dat zal niet lang meer duren, want ik ga met de dag achteruit.
Beloof dat je me het geweer geeft...
Niet zeggen. - Luister, liefje.
Je geeft me het geweer...
legt mijn duim...
op de trekker.
En dan leg je uit...
dat dit precies is wat ik wil doen...
en dat ik het je zelf gevraagd heb.
Dan kus je me.
Doe maar twee kussen.
En dan loop je weg.
Het is net als het dooiseizoen in Massachusetts:
Het geeft een smeerboel, maar is nodig.
Als je het maar niet in de woonkamer doet.
Verdomme.
Wat doe je? Doe weer aan.
Ik kan de stekker niet vinden.
Wat is dat? - Wat?
Ik hoorde een geluid.
Het is vast geen alligator. - Alligator?
Waar is het geweer? - Nee, we gaan naar binnen.
Ik ben door m'n rug gegaan.
Help me om overeind te komen.
Kom hier met je schouder. - Schouder? Hoezo?
Ga van me af. Ik stik zowat.
Ik heb m'n arm bezeerd. - Nou en? Sta op.
Ga van me af.
Gaat het?
Wat doen we hier op de grond? - Al vergeten?
Ik viel en toen viel jij boven op me. - Verdorie.
John, het lukt me niet.
Sta op en kom me helpen.
Dat geloof je toch niet.
Ben je gek geworden? Wil je me soms stenigen?
Wat doe je? - Ik doe je schoenen aan.
Dank je wel.
Vergeleken bij alles wat jij voor mij doet, stelt dit niks voor.
Je bent helemaal vies geworden.
Vanwaar die haast?
Ik had graag wat langer willen slapen.
Mijn god. - Dit is het moment van de waarheid.
Wat krijgen we nou? - Breng me naar hem. Nu.
Waarheen? - Je zegt: 'Naar wie?'
Naar Dan. Naar Daniel Coleman.
Ik wil hem recht in de ogen kijken.
Allemachtig.
Ik ga niet wachten tot je op een avond alles opbiecht...
terwijl de sneeuw 'zachtjes valt door het heelal'.
Ik ben die flauwekul zo ontzettend zat.
Dan was altijd in je leven. Ik was maar tweede keus.
Hoe durf je me te bedreigen?
Breng me naar hem toe.
Wil je Dan zien? Prima.
Wat doe je? - Ik ga uitzoeken waar hij is.
Ook al ligt hij in z'n graf, we gaan naar 'm toe.
Meen je dat? Echt waar?
Susan?
Je raadt nooit wie belt.
Je gaat niet gewapend naar binnen. - Dat bepaal ik zelf.
Prima. Dan worden we vast doodgeschoten door een politiemacht.
Prima. Jij je zin.
Kan ik u helpen? - We komen voor Daniel Coleman.
Die zou hier wonen. - Staat u op de lijst?
We zijn oude vrienden en waren in de buurt.
Momentje. - Heel vriendelijk van u.
John, we moeten wachten.
Ben jij het, Coleman? - Wie?
Daniel Coleman. - Wie?
Verkeerde kamer. Sorry dat we stoorden.
Kent u Daniel Coleman? In welke kamer zit hij?
Eindelijk, we hebben je gevonden.
Ik heb altijd je kop willen zien, Dan Coleman.
Rustig maar, hij is niet geladen. - Niet?
Ik ben Dan niet.
Waar zit Daniel Coleman dan?
Hallo, Dan.
Is hij het?
Ik ben het. - Ik?
Ella. Ella Carson.
Ik ken jou niet. Wat moeten twee blanken in mijn kamer?
Dit is mijn man, John Spencer.
Aangenaam. - Kan me niet schelen.
John Spencer. - Dat zal mij een worst wezen. Ophoepelen.
Draagt u boxershorts?
Boxershorts of slips? - Zijn we daarvoor hier?
Ik wil weten waarom je zo geobsedeerd bent door boxershorts.
Prima. Vraag maar raak.
Draagt u boxershorts of slips?
Ik draag luiers, witman. En nu wegwezen.
Ella wie? - Weet je niet meer wie ik ben?
Ik wil het niet weten ook. Ik ken u niet.
En nu opdonderen. - Schiet die zak maar neer.
Hij is niet geladen. - Mijn god, een geweer.
Hij herkent mijn vrouw niet. - Niks aan de hand, hij is niet geladen.
Weg hier. - Hij is docent Engels, hij is niet gevaarlijk.
Alles onder controle. - U verlaat het pand.
Wees blij dat we de politie niet bellen. - Fijn. Dank voor uw begrip.
Misschien moet u even uitrusten. Dat bedoel ik niet onaardig.
Met deze verzekeraars werken we samen. Wij bellen uw kinderen voor u.
Dank u. - Kom de volgende keer zonder geweer...
ook al is ie niet geladen.
Dank u wel. Tot ziens.
Gaat u echt weer door? Het is hier fijn. Vraag maar aan Dan.
Waarom ben je verdrietig?
Ik ben moe, meer niet.
En ik ben kwaad.
Vooral op jou.
Maar ook op Dan.
Dan? Dan wie?
Godsamme.
Grapje, ik weet wie Dan is.
De man die niet meer in Savannah woont.
Hij was zwart. Hij ís zwart.
Hij had toen iets meer charisma.
Die Ella van mij.
Gaan we vannacht in een echt bed slapen?
Er is daar beveiliging.
Hou uw toegangs- en identiteitsbewijs gereed.
We wachten hier nog op een paar mensen.
Wat kan ik voor u doen?
Heeft u nog een niet al te dure kamer voor één nacht?
Met een lits-jumeaux, ja. - O nee, nooit gescheiden bedden.
In dat geval hebben we een mooie suite met een groot bed.
Dan nemen we die.
Hij doet 500 dollar per nacht. Maar u krijgt 'm voor 320 ex btw.
Hemel, ik wil 'm niet kopen, alleen erin slapen.
Ik heb nooit in zo'n duur hotel geslapen.
Guillermo brengt u naar uw suite. Heeft u bagage?
Er is een minibar, wat gratis dingetjes, een stereo.
En hier is de slaapkamer.
Dit is groter dan thuis.
Kunnen we dit betalen?
Natuurlijk kunnen we het betalen, gekkerd.
Dank u wel. - Nee, hoeft niet.
Uw sleutels. Prettig verblijf.
Sjonge.
We hebben wel een drankje verdiend.
Uitstekend idee.
Kijk nou toch. Wacht...
Gauw.
Lieveling...
Kom lieverd, dansen.
Wat vreselijk. Ik heb het tapijt verruïneerd.
Ach, lieverd. - Het spijt me.
'De oude man was mager en tanig...
met diepe rimpels in zijn nek.
En bruine vlekken van goedaardige kanker door de zonreflectie op tropische wateren...
op zijn wangen.
Ze zaten op weerszijden van zijn gezicht.
Op zijn handen diepe littekens...
ontstaan door het snijden van de vislijnen.
Maar geen van die littekens was vers.
Ze waren zo oud...
als erosie in een visloze woestijn.'
Goedemorgen, schat.
Lekker geslapen? - Als een roos.
Ik heb in geen tijden zo goed geslapen.
Dat is beter.
Tot vanavond, de gebruikelijke tijd.
Waar ga je heen?
Dit is niet thuis.
Nee, dat klopt. - Waar zijn we?
Op een prachtige plek.
Is hier thee te krijgen? - Ja, dat denk ik zeker.
Santiago is hét Hemingway-personage...
omdat hij innerlijke spirituele rust bereikt...
wat voor Hemingway de ware mens kenmerkt.
Hij is verslagen, maar niet gebroken.
Op het eind beschrijft Hemingway hoe de oude man daar ligt.
In diepe slaap, het geraamte van de enorme vis zit nog aan de vislijn.
Dan schrijft Hemingway...
Dat ben ik kwijt. Het is nog wel zo'n prachtige zin.
En ik vergeet 'm. Jeetje.
'De oude man droomde van leeuwen.' - Je kent het.
Wat geweldig. - Waar zijn de theelepeltjes?
Mijn scriptie ging over De oude man en de zee.
Geef mij de film met Spencer Tracy maar.
William Faulkner heeft ooit gezegd:
Hemingway was een van de dapperste en beste.
Daar voeg ik aan toe: Een van de zuiverste.
Helemaal mee eens.
De theelepeltjes? - Neem me niet kwalijk.
Stel je voor: zij heeft haar scriptie geschreven...
over De oude man en de zee.
Lieverd...
Nee, niet stoppen.
We gaan een camping zoeken.
Ik ben doodmoe.
Als je trek hebt, er is van alles in de koelkast.
Voel je je nog niet beter, Lillian?
Maak je geen zorgen.
Ik laat je niet in de steek.
Lillian?
Ik ga pas naar huis als jij je beter voelt.
Maar...
Waar is Ella dan?
Ella?
Ella is thuis. - Thuis?
De baby eist veel van haar.
Waar ben ik mee bezig?
Ik hoor haar te steunen.
Ik moet echt naar huis.
Wacht, John.
Weet Ella van ons?
Nee, dat weet je best.
Dat zou ik niet willen, en jij ook niet.
Ze zou er kapot van zijn.
En ik trouwens ook.
We moeten ermee stoppen, Lillian.
Ja, we moeten ermee stoppen.
Het duurt al heel lang.
Veel te lang.
Hoelang is te lang?
Weet je dat niet meer?
Lillian.
Het is al bijna twee jaar.
Maar...
hou je van me?
Wat klets je nou? Zo zit het niet, dat weet je.
Je zei het zelf ook: Dit is tussen vrienden.
Je bent een geweldige vriendin, Lillian.
Maar ik hou van Ella, zij is mijn grote liefde.
Ze is mijn alles. We krijgen verdorie een kind.
We moeten ermee stoppen.
Het spijt me, maar we moeten er een punt achter zetten.
Dag, lieve Lillian.
Tot ziens.
Kom terug, klootzak. Dan maak ik je af.
Ella, wat is er?
Nu ben ik ineens Ella, hè?
Wat is er met je?
Mijn telefoon...
Wat is er nou? - Hou je kop, idioot.
Ons reisje eindigt hier.
Hier plek 37. Kunt u een taxi sturen? Zo snel mogelijk.
Een taxi?
Hou toch op.
Wat, Will? Bel niet meer. Ik wil je niet spreken.
Vooruit, naar buiten.
Hebt u een taxi gebeld? - Ziet u andere mensen staan wachten?
Hier is je nachthemd, je sokken, je stomme slips.
Wat is er nou? - Instappen.
Wilt u even helpen met m'n man en z'n stomme tas?
Blijf daar zitten. - Waarom ben je zo kwaad?
Ik ben niet kwaad. Ik ben opgelucht.
Ik ben zo blij als een vogeltje in de lucht.
Breng ons naar het dichtstbijzijnde bejaardenhuis, hoe sjofeler hoe beter.
Hier wonen wij niet. - Nee, klopt.
Hier wonen ouwe gekken, zoals jij. - Waarom doe je zo aangebrand?
Ga zitten.
Dit is mijn man John. Geef hem een kamer.
Zonder dossier nemen we geen cliënten aan.
Maak er maar eentje aan.
Morgenochtend kunt u een intake doen.
Voor mensen die aan de criteria voldoen, is er een wachtlijst van tien maanden.
Dat is uw probleem.
Hier is zijn verzekeringspasje, zijn geld, zijn rijbewijs.
En dit is heel belangrijk.
Een foto die hij uit een blad geknipt heeft.
Hij denkt dat dit zijn familie is. Hij heeft 'm altijd bij zich.
Snapt u me nu? Maak uw borst maar nat.
Ik ben moe, u moet aan de slag. Dus hij is geheel de uwe.
Dag, John.
Mevrouw, u kunt niet zomaar...
Ze weet toch dat u hier niet kunt blijven.
Soms gedraagt ze zich als een gewonde bizon.
Kent u Hemingway's Het korte gelukkige leven van Francis Macomber?
Zijn vrouw schoot hem door z'n achterhoofd met een Mannlicher 6.5.
Moeten we de politie bellen?
Die nemen 'm niet mee.
Moet je dat zien. Bij mij thuis rondparaderen in d'r blote benen.
Slet.
Moet je dat gezicht zien.
Moet je die kop zien, de sloerie.
En maar aanpappen met mijn man, de sloerie.
Heel romantisch, een fijn middagje samen.
En ik dan? Ik kreeg de kinderen.
Ik was toen zwanger van Will. Ik was zwanger.
Ja hoor, topmodel van likmevestje.
Ben jij mijn vriendin? Een vriendin van niks.
Jane.
Jij wist ervan.
Jane...
Jij wist ervan. En je hebt nooit iets gezegd.
Zijn zij het? - Ja, mama.
Je vader bedroog me en jij wist ervan.
Mam, wat is er? - Je hebt je mond gehouden.
Altijd heulen met hem, docentje van niks.
Wat is er? Philip, Will en ik wachten thuis op jullie. Waar zijn jullie?
Ik heb je vader gedumpt.
Ik ga naar huis of misschien wel naar het strand.
Waar is papa? - Eindelijk bevrijd van dat onmens.
Ik heb schijt aan Hemingway en Melville...
en dat pedante geklets van jullie waardoor ik me een sukkel voelde.
Je moet... - Zijn leven was één grote leugen.
En maar boeken lezen... - Rustig, mam. Waar is papa?
Ik denk dat hij helemaal niet dement is. Hij doet maar alsof.
Heb je 'm alleen gelaten? - Logisch dat ik op wraak uit ben.
Het is jouw schuld en de zijne. Loop maar naar de hel.
Waar is m'n whisky?
Jane, liefje, ik weet niet wat me mankeerde.
Het kwam vast door de medicijnen.
Nee, met papa is alles goed.
Het was een grapje. Ik laat 'm nooit in de steek.
Luister even, lieverd. Je moet iets voor me doen.
Wat dan? - Wil je iets doorgeven aan Lillian?
Ze is hier.
Zeg dat ze een grote hoer is. - Wat?
Nee, de grootste hoer. De allergrootste hoer van de hele wereld.
Dank je.
Waar is mijn man?
Wat is er aan de hand?
Helemaal niks. - Maar waar zijn ze?
Geen flauw idee.
Maar mam barst weer van de energie.
Je krijgt de groetjes, Lillian. - Dat is lief van haar.
Hallo, lieverd.
Ik snap alles nu.
Je bent 't vast kwijt. Op een avond kwam je thuis.
Ik was de keukenvloer aan het dweilen.
Ik had het warm en was bezweet. Ik was zeven maanden zwanger.
Mevrouw, gaat het? Kunnen we iemand bellen?
Ik zit met mijn man te praten.
Op je hurken hielp je me met dweilen.
Toen ik daarna in bad zat, kwam je erbij.
Ik wist nergens van.
Maar ik voelde dat je...
dat je bij me terug was.
En ook al wist ik van niks, ik vergaf het je.
Deze man is fan van de Chicago Bulls.
Raymond Chandler was ook fan van de Bulls.
Hemingway hield ook van stieren, maar dat was in Spanje.
U moet gaan. Het is bedtijd voor Mr Davidson.
Ik laat mijn man niet in dit oord. Hij is niet achterlijk.
Kom mee, John. We gaan.
Het was me een genoegen.
Mag ik dit houden?
Dank u wel.
En nu moet ik je nog een keer vergeven.
48 jaar na dato. - Dank je, Ella.
Maar ben ik het kreng of jij de klootzak?
Ik denk dat alles mogelijk is.
John, stop. - Waarom?
Ik wil even rondkijken.
En ik wil een hamburger. - Zet de wagen stil. Nu.
Ik wil uitstappen om rond te kijken. - Ja, baas.
Kijk toch, John, hoe mooi.
Zijn we er al?
Bijna.
Is dit de hemel?
Misschien wel.
Denk je dat hier hamburgers te krijgen zijn?
Waarom lach je?
Gaan jullie naar het huis van Hemingway?
Vlakbij zit een fantastisch restaurant.
Echt waar? - Ja.
En het huis zelf, niet te geloven, je kunt er feesten geven.
Mijn neef is er drie weken geleden getrouwd.
Het was een geweldige avond.
Ik heb prachtige foto's ervan, op m'n camera en op m'n telefoon.
Zeg het maar.
Wilt u ze niet zien? Ze zijn echt prachtig.
Dit is... ongelooflijk.
Het is een bruiloft. Kom...
Wat jammer. Je wilde hier dolgraag een keer heen.
En kijk nu toch...
De wc? - Weet ik niet. Misschien buiten?
Dank je.
Is hier familie van haar?
Nee, ik wil niet mee.
Mijn man John...
Ik wil niet mee.
Sorry...
Ik zoek...
U zoekt?
Help me alsjeblieft. - Zoekt u de wc?
Die is achter, bij de souvenirshop.
Gaat het wel? - Dank je.
Dank voor je hulp.
Ik zoek mijn vrouw.
Meneer?
M'n vrouw? - Vraag maar bij de receptie.
Dat is 35 dollar. - Dat komt goed.
Ho, ik krijg 35 dollar van u.
Echt waar?
Om de oorzaak te achterhalen hebben we een CT-scan gemaakt.
We hadden niet zo'n ernstige uitslag verwacht.
De oorspronkelijke tumor zat in de dikke darm, Mr Spencer?
Ja. Ik ben John Spencer.
Door uitzaaiing via het bloed en het lymfestelsel...
zijn de meeste inwendige organen aangetast.
Om eerlijk te zijn, is het een wonder dat ze nog leeft.
Was u echt met een camper op pad?
Waar is m'n vrouw?
Hoe kom jij hier?
Ik heb iets voor je. - Mijn tasje.
Hallo, schat.
Mogen we even alleen zijn?
Doe deze op. - Hoezo?
We gaan ervandoor. - Nee, John.
Nu ik hier ben, laten ze me niet gaan.
Dat bepaal jij. - M'n schoenen staan daar.
Oké, ik ben zover.
Hoe komen we buiten?
De uitgang? - Om de hoek, u bent er bijna.
Je bent een held.
Je zit te plassen in de taxi.
Ik voelde al iets warms. - Hou het op.
Het is die camper daar.
Thuis.
Jij moet iets anders aan.
Hier is je nachthemd.
In het ziekenhuis had ik alle hoop verloren.
Ik dacht dat ik de camper nooit zou terugzien.
We zijn aan een flink nachtje slapen toe.
Hier, lieverd. Je medicijnen.
Alles in één keer.
Je hebt je niet eens gewassen.
Kom 's hier.
Hallo, schat.
Heel knap. Maar nu ingerukt, soldaat.
John, wat doe je?
We proberen het. Heel even.
Ik kan het niet. - Heel even maar.
Ik ben er.
Helemaal, ja.
Niet bewegen.
Wil je niet klaarkomen? - Nee.
Alleen dit.
John, ik hou zo ontzettend veel van je.
Je mag nooit meer bij me weggaan. Oké?
Oké. - Beloof je het?
Dat beloof ik je zeker.
Liefste Will en Jane. Hier is het nummer van de advocaat.
Ik heb voor alles gezorgd. Alles is geregeld.
Jullie hoeven je nergens om te bekommeren...
hoewel onze laatste bankafschrijving nogal stevig is.
We hebben ons op het laatst even laten gaan.
Het spijt me dat ik jullie verdriet doe.
Het zal pijnlijk zijn. Maar dat gevoel zal snel veranderen...
in opluchting.
Opluchting dat jullie ons lichaam en geest niet hoeven zien aftakelen.
Opgelucht dat de last die we werden van jullie schouders is genomen.
Voel je vooral niet schuldig.
Ik hield heel veel van je vader.
Mij restte niet veel tijd meer. Ik kon hem niet alleen achterlaten.
We zijn altijd samen geweest.
Ik hoop dat we nu ook ergens samen zijn. Wie weet...
Onze laatste vakantie was fantastisch.
Het waren heerlijke dagen.
Het was ons eigen happy ending.
Liefs van mama.
Gaat het, broertje?
Verdrietig?
vertaling: Jolijn Tevel